Flamuri i Kosovës gërshetohet nga gjashtë yje, nga një për secilin komunitet etnik që jeton këtu, por jashtë flamurit sa përfshihen në të vërtetë minoritetet në aspekte të ndryshme të jetës.

Si fotoreporter tash e 20 vite, në punën time të përditshme kam gjetur gjithmonë vështirësi por
edhe kënaqësi dhe besoj se ushtrimi i secilit profesion i ngërthen në vete këto dy ndjenja.
Megjithatë, pasioni dhe profesioni im janë fotografia dhe shkrepja e fokusit në momentin e
duhur, në vendin e duhur dhe në kohën e duhur dhe tash e disa dekada ky ka qenë pikërisht
synimi im, që realiteti të dokumentohet me anë të punës sime, qoftë mediale apo dhe asaj
artistike.

Gjatë pandemisë, prej kur filloi, puna ime si fotografe ka vazhduar, herë si profesion dhe herë si dëshirë për të fotografuar momente nga ambiente të ndryshme. Shpesh, kam fotografuar Prishtinën e harruar, shpesh edhe oborret e Qendrës Klinike Universitare të Kosovës ku edhe mund ta marr veten pas konferencave dhe pas fotografive më të rënduara, shpesh fotografoj homazhe që i bëhen artistëve që vdesin në këto ditë pandemie – të harruar nga shoqëria por edhe me fajin e situatës, e shpesh fotografoj edhe çaste të natyrës politike – politikanë që dalin me deklarata rreth zhvillimeve në Kosovë.

E vetmja gjë gazmore në rastet e këtilla janë modelet e maskave, ndonjëherë janë edhe komike, qofshin të zakonshme apo “jashtëtokësore”, si dhe dorëzat jo praktike, në të cilat të djersijnë duart, por të paktën janë ngjyrash të ndryshme. Mirë, të paktën e dimë që të gjitha këto janë të dobishme.

Njëmbëdhjetë medale të fituara nga arenat botërore, në pesë vjetët që nga anëtarësimi në Komitetin Olimpik Ndërkombëtar, gjithsesi hapën një kaptinë të sportit në Kosovë.

Sipas Ministrisë së Arsimit, Shkencës dhe Teknologjisë (MAShT) dhe Agjencisë së Statistikave të Kosovës (ASK), numri i nxënësve në arsimin e mesëm të lartë në Republikën e Kosovës për vitin shkollor 2018/2019 ishte 81,041 nxënës, prej tyre 49% të gjinisë femërore, 51% të gjinisë mashkullore.

Linda Gusia, sociologe rikujton se dashuria homoseksuale ka ekzistuar nëpër etapa të ndryshme historike dhe a pranon shoqëria jonë apo jo edhe në Kosovë personat LGBTI gjithmonë kanë ekzistuar në një përqindje të caktuar.

Disa dekada më parë grafitet, mbishkrimet e thjeshta, në të shumtën me porosi, proteste a adhurimi, që nganjëherë përcilleshin edhe me ilustrim/vizatim, në qytetet më të mëdha shfaqeshin gjatë natës, ndërsa autorët e tyre, për shumë arsye, mbeteshin anonimë.

Edhe nëse i përfundojnë studimet në ndonjërin nga universitetet publike apo private, kjo nuk përbën garancë se ata persona do t’ia dalin edhe të punësohen. Një numër i tyre kryesisht i pret “do kohë të tjera”, të tjerët e kanë drejtuar shikimin “drejt Perëndimit”, ndërsa të tretët, të cilët situata nuk i lejon të presin ose të zgjedhin punën, për ta siguruar ekzistencën pranojnë çfarëdo pune.

I.D, 23 vjeçar, (emri i njohur për redaksinë), i cili për 10 vjet ka qenë përdorues i rregullt i substancave narkotike, sot thotë se ia “ka dalë” që të vetëshërohet. Edhe pse shokët i rekomandonin që të shkonte në ndonjë qendër për rehabilitim, e kishte vendosur që vetë ta fitonte betejën kundër drogës. Ndërsa vendimi që të shpërngulej në një qytet tjetër, në Prishtinë, që të “shpëtonte” nga kontaktet me dilerët, ishte një nga vendimet e tij kyçe.

Sfida më e madhe në Kosovë pas përfundimit të shkollimit është ta gjesh një punë, por tek komunitetet romë, ashkali dhe egjiptas kjo është akoma edhe më problematike.
Kadri Limani, 23 vjeçar nga komuniteti ashkali aktualisht vijon studimet për sociologji në nivelin master. Ai thotë se deri tash disa herë deri tash ka provuar që ta gjejë një vend pune, por, pa sukses.

Në Restaurant “Konaku” në Kamenicë aktualisht punojnë 8 kamarierë, por 5 prej tyre tashmë janë në pritje të marrin viza të punës – për t’u larguar në Gjermani.